Laatst sprak ik een vrouw die me vertelde dat haar vriendin een miskraam had meegemaakt.
Ze zei: “Ik was er zelf ook helemaal ondersteboven van.”
We praatten even over haar vriendin, over hoe heftig het voor haar moest zijn, over het verdriet, de leegte, het plotselinge einde van iets dat er een kindje zou komen.
En toen vroeg ik haar:
“Heb je het zelf ook meegemaakt?”
Ze keek even weg en zei toen:
“O nee hoor. Ik had een paar maanden geleden wel een positieve test, maar een paar uur later begon ik te bloeden… dat is geen miskraam of verlies te noemen, hè?”
Die laatste zin bleef hangen.
Is dat zo?
Mag dat geen verlies genoemd worden?
We praatten nog wat langer.
Ik vertelde haar dat dit óók verlies is. Misschien niet zoals we het vaak zien of benoemen. Misschien niet iets waar altijd ruimte voor wordt gemaakt. Maar het is er wel.
En dat het heel goed kan dat juist deze ervaring maakt dat ze nu zo geraakt is door de miskraam van haar vriendin.
Omdat haar eigen verhaal (hoe kort ook) er ook toe doet.
Want verlies laat zich niet meten in weken of maanden.
Niet in wat zichtbaar was op een echo.
Niet in wat anderen erkennen als “groot genoeg”.
Verlies zit in de verwachting.
In die ene positieve test.
In dat moment waarop je gedachten ineens een andere kant op gaan.
Waarin je je, al is het maar heel even, een toekomst voorstelt die er ineens niet meer is.
Misschien dacht je zelfs al aan namen.
Aan hoe je het zou vertellen.
Aan een leven dat zich heel even voor je ontvouwde en net zo snel weer verdween.
Dat is verlies.
En toch doen we het te vaak: het verkleinen, relativeren, wegduwen.
“Het was nog maar kort.”
“Het was eigenlijk nog niets.”
“Er zijn ergere dingen.”
Maar gevoelens laten zich niet wegredeneren.
Gevoelens volgen geen logica.
Het wegstoppen van verlies is geen oplossing.
Gevoelens die geen ruimte krijgen, verdwijnen niet zomaar…
Ze zetten zich vast.
Ze komen terug, vaak op momenten waarop je het niet verwacht.
In een gesprek, bij het horen van nieuws van een ander, of in een onverwacht stil moment.
Of je nu een paar uur wist dat je zwanger was,
een paar dagen, weken, of misschien al maanden…
Verlies is verlies.
En verlies is verdriet.
En verdriet verdient erkenning.
Zonder oordeel.
Zonder dat het vergeleken hoeft te worden met dat van iemand anders.
Herken jij dit?
Heb jij ooit getwijfeld of jouw verlies ‘groot genoeg’ was om verdrietig over te zijn?
Weet dat je het niet hoeft weg te stoppen.
Jouw verhaal mag er zijn.
Als je het wilt delen: stuur me een berichtje. 🤍
